Voorbije donderdag werd Yves Leterme opgenomen in het ziekenhuis. Toen het 19-uur journaal op één (makkelijk herkenbaar aan de rode kleur en de gigantische 7 op de achtergrond) begon, was er nog niets over zijn toestand bekend. Tien minuten later, toen men nog over hetzelfde onderwerp bezig was, was er nog steeds niets bekend. Vier volwaardige items had men er nochthans voor over: het onderwerp zelf (om te zeggen dat men niet weet wat er met onze Yves aan de hand is), een reporter ter plaatse (die niets wist over de toestand van Leterme), een terugblik op de voorbije onderhandelingsperiode (want dat zou misschien wel eens de oorzaak kunnen zijn) en als kers op de taart een interview met “de man in de straat” uit Ieper (die ook niets wist, maar wel vermoedde dat de voorbije onderhandelingsperiode wel eens de oorzaak zou kunnen zijn).

Begrijp mij nu niet verkeerd, ik snap echt wel dat een dergelijk item als eerste hoofdpunt op het nieuws gegeven wordt. Ik heb er echter wel twijfels over of nu echt nodig was om mij gedurende 10 volle minuten te berichten over het feit dat er geen nieuws is.

En daar bleef het niet bij. Eens het Leterme-hoofdstuk achter de rug, volgden er 3 (ja, DRIE) onderwerpen over Valentijn. Het gevolg was dat men meer dan een kwartier gevorderd was in de berichtgeving en het enige wat ik tot dusver had opgestoken was dat bejaarden ook nog verliefd kunnen worden. Sterker nog: het buitenlands nieuws moest nog volgen. Maar ja, de laatste tijd heerst er als maar groeiende trent om het ver-van-ons-bed-nieuws zo sterk mogelijk te comprimeren en zo vlug mogelijk af te haspelen.

Wel een pluspunt: Na de laatste hervorming van het één-journaal hoef ik zelfs mijn ogen niet meer toe te doen om me in te beelden dat ik naar VTM aan het kijken ben. Een apart journaal op Canvas zou voor mij meer dan welkom zijn.