Aangezien ik nu pas (min of meer) bekomen ben van Pukkelpop (ik ben wel nog steeds verkouden), volgt er nu pas een overzichtje. Ik heb wel meteen goed mijn best gedaan en per bijgewoond optreden een klein tekstje geschreven en sterren toegekend. En dat laatste volgens dit stramien.

0: Slecht
: Matig
: Goed
: Zeer goed
: Geweldig
: Subliem!

Bovendien heb ik, aangezien dit de laatste jaren een hype geworden is, van elk optreden een bootlegfilmpje bijgevoegd. Denk er wel om dat ik niet verantwoordelijk ben voor de kwaliteit van dit beeldmateriaal. Ik heb ze gewoon opgezocht op YouTube.

Dag 1: Donderdag 14 augustus 2008

De Jeugd van Tegenwoordig:

Om het festival op gang te trappen kozen we voor onze Nederlandse vrienden van De Jeugd van Tegenwoordig. Leuk concert, dansbare muziek, goede humor. Alleen spijtig dat de geluidskwaliteit niet zo optimaal was. België, waar is de liefde?

DJ Mehdi:

Ons eerste bezoekje aan de Boiler was meteen een knaller. DJ Mehdi kwam voor de dag met een uitstekende muziekkeuze die technisch nagenoeg perfect in de blender gestopt werd. Goeie performance met een geweldig feestje tot gevolg. Meer moet dat niet zijn.

Uffie & Feadz:

Feadz verzorgde de anderhalf uur durende DJ-set en Uffie kwam middenin een kwartiertje of drie eventjes vuilbekkend MC’en met haar moeder op de eerste rij. Dat was zowat het stramien van het optreden van Uffie & Feadz. Leuk voor eventjes, maar na een tijdje begint al die vunzigheid eigenlijk een beetje te vervelen. Bovendien kwam Feadz technisch gezien niet altijd even sterk voor de dag.

SebastiAn:

Goeie set op alle vlak. Niets op aan te merken. Wel niet volledig gezien wegens Hot Chip. Zoals gewoonlijk wel weer veel te warm in de boiler.

Hot Chip:

Dat dit een wereldperformance ging worden hadden we niet verwacht. De Engelse band Hot Chip kwam (in tegenstelling tot op hun albums) verrassend ruig uit de hoek. En dansbaar, zo ongelooflijk dansbaar. Bovendien bewezen ze dat een slow vandaag de dag weer kan in de dance-scene met een meesterlijke cover van Nothing Compares 2 You van Sinéad O’Connor. Ruim het beste optreden van de dag. Misschien wel van het ganse festival. Respect!

Pendulum:

Twee jaar geleden al gezien op Pukkelpop en dit jaar gingen we opnieuw kijken om een geweldig feestje te bouwen. En ja hoor, het was opnieuw al springen en zweten wat de klok sloeg. Wel een verschil is dat het vorige keer een DJ-set betrof terwijl de Australische heren ditmaal live speelden. Het gevolg is dat hun grote hits op een meer artistieke (en ook wel betere) manier gebracht werden, maar daardoor ietsje minder herkenbaar (en dus ook wat minder dansbaar) waren voor het publiek. Desalniettemin een geweldig concert.

The Ting Tings:

Even helemaal naar de andere kant van de wei gewandeld voor het optreden van The Ting Tings bij te wonen. Slecht geprogrammeerd in de Club die veel te klein bleek voor deze groep. Slaagden er niet echt in om het publiek op sleeptouw te nemen (op de gebruikelijke veertienjarigen na waarschijnlijk). Toch ken ik nog een sterretje toe als beloning voor de prachtig uitgevoerde versie van That’s Not My Name. Spijtig genoeg liep de tent na dit nummer half leeg.

Dag 2: Vrijdag 15 augustus 2008

Dusty Kid:

Om de dag te beginnen eventjes gaan kijken naar Dusty Kid, die wij enkel kenden van The Cat. De Italiaan imponeerde met een goede set van technisch straffe kwaliteit. Er zit toekomst in deze man! Wel spijtig dat er nogal weinig volk naar hem kwam kijken. De Dance Hall was op dit vroege uur blijkbaar nog iets te groot. Voorlopig dus ook nog geen filmpje te vinden op YouTube.

Girls In Hawaii:

Sterk optreden van onze Waalse vrienden. Goede muziek, begeleid met een mooie en artistieke visuele show. Het zou leuk zijn mochten deze mannen een grote hit scoren, want ik denk wel zeker dat ze in staat zijn een leuk feestje te bouwen. Dat zat er deze keer niet echt in.

Brodinski:

Leuke set, goede technische kwaliteit. We hebben ze wel niet volledig meegemaakt omdat we naar Deadmau5 zijn gaan kijken.

Deadmau5:

“Het zou geweldig zijn, mocht ie verkleed als muis het podium opkomen”, zei één van mijn festivalmakkers. Profetische woorden, blijkbaar. Deadmau5 trakteerde ons op een goede, zware, rauwe én dansbare techno-set. Techno zoals het vroeger was. Iets wat ik wel kan smaken.

Does It Offend You, Yeah?: 0

We vonden het raar dat deze electro-groep niet in de Dance Hall geprogrammeerd stond. Opnieuw naar de Club dan maar voor Does It Offend You, Yeah? . Toen we stonden te wachten in de tent voordat het optreden begon, en we zagen dat we grotendeels omringd waren door pubers en hippies, voelden we de bui al hangen. Bij deze willen we dan ook een boodschap doorgeven aan n00bs inzake de elektronische muziek: moshen op electro is volledig not done. Maar niet enkel het publiek stelde zich hier nogal marginaal op. De band bracht een prachtig voorbeeld van hoe het eigenlijk niet moet en slaagde er perfect in om ieder nummer te spelen als een lelijke kitcherige brij. Waarschijnlijk dachten deze muzikanten dat ieder nummer beëindigen door een halve minuut zo hard mogelijk op alle instrumenten rammen, een pluspunt is. Niet dus. Niets is zo irritant als moeten luisteren naar ongecontroleerde chaos. En die arrogantie… Echt zielig.

Robyn:

Dan maar weer terug naar onze vertrouwde habitat, de Dance Hall, voor een optreden van Robyn. En wat voor één, het contrast kon niet groter zijn. Ze slaagde er in op een geweldige manier oude nummers met nieuwe en enkele covers af te wisselen. Dansmuziek zoals God het bedoeld heeft. Goed voor meerdere kippenvelmomenten, met With Every Heartbeat als ultieme hoogtepunt. Robyn heeft een fantastische stem, kan bij momenten geweldig aggresief uit de hoek komen, maar blijft altijd even stijlvol. Daar kan Uffie nog wat van leren. Een wereldartieste, ongetwijfeld.

Erol Alkan:

De tweede keer dat ik Erol Alkan zie en een beetje last van het “meer van hetzelfde”-gevoel. Technisch gezien zit alles waarschijnlijk wel goed snor, maar wel last van een rare muziekkeuze die nooit echt goed is om een echt feestje op te bouwen. Dan ook maar niet volledig uitgekeken en vertrokken naar de Dance Hall.

Miss Kittin & The Hacker:

De tweede keer van de dag dat we op een rauwe en zware technoset getrakteerd werden. En, naar analogie met Robyn, moet dit dan wel techno zijn zoals God het bedoeld heeft. Volledig in de stijl van Kraftwerk en met een ongelooflijke présence. The Hacker leek wel net uit Reservoir Dogs weggestapt en het moet gezegd: Miss Kitten heeft een geweldige stem. Maar wat misschien nog het meest opviel aan dit optreden was de degelijkheid en perfectie waarmee alles ten tonele werd gebracht.

Boys Noize:

Hoge verwachtingen hadden we voor deze DJ-set en we stonden dan ook redelijk vooraan. De set zelf stak degelijk in mekaar en neigde eigenlijk sterk naar een liveset. Boys Noize moet zowat de helft van de tijd gevuld hebben met eigen werk, voornamelijk uit zijn album Oi Oi Oi. En dat het publiek werkelijk van de eerste tot de laatste seconde op deze muziek compleet uit de bol ging moet nog maar eens bewijzen dat deze Duitser een wereldalbum heeft afgeleverd, niet meer, niet minder. Absoluut hoogtepunt: het moment waarop hij in het massa sprong, op een degelijke croudsurf getrakteerd werd en daarbij een schoen verloor. Vanwege het ongelooflijk hoge feestgehalte willen we Boys Noize met plezier de enkele technische foutjes vergeven.

Dag 3: Zaterdag 16 augustus 2008

The Whip:

Brachten een geslaagd optreden met goede nummers. Konden zelfs al rekenen op enkele bekendere hitjes om het publiek op dit uur reeds aan het dansen te krijgen. De muziek stond wel een beetje té luid, volgens ons.

The Bloody Beetroots:

Weten zeer goed hoe ze een feestje moeten bouwen en brachten een set die vooral primeerde in de muziekkeuze. Hun gehele set mooi gemixt tot een verfijnd hoopje trash in de stijl van Mish Mash. Eigenlijk deed dit optreden me zeer hard denken aan hoe Boys Noize twee jaar geleden klonk op Pukkelpop. Sfeervol, vuil, gedurfd en technisch zeker in orde. Hier zit toekomst in.

Crookers:

Degelijke en goed verzorgde DJ-set, misschien niet zo spectaculair als The Bloody Beetroots, maar werkte wel naar dé climax van het weekend in de boiler toe: Knobbers (zie video). Onvergetelijk hoogtepunt. Nog een kleine opmerking: die remix van Thunderstruck blijft heerschen.

Yelle:

Halverwege het optreden slaagde Yelle er pas in het publiek met zich mee te krijgen. Maar dat was wel ruimschoots voordat A Cause Des Garçons (waar toch iedereen op stond te wachten) gespeeld werd. Al bij al dus nog een zeer geslaagd optreden (dat mens kan zingen zeg!). Wel een minpuntje: een verkeerd geïmproviseerd tecktonik-danspasje was fataal voor mijn rug.

A-Trak:

Niet volledig gezien, maar het gedeelte dat ik wel gezien heb kon me niet echt bekoren. Rare muziekkeuze en de mixen waren wel trashy maar niet altijd even foutloos. Bovendien paste dat stukje R&B echt niet in de boiler. Toch nog redelijk geamuseerd.

Tocadisco:

Dat deze set goed in mekaar stak en vrij was van fouten, wil ik best geloven. De muziekkeuze was nogal standaard maar het grootste probleem was dat, nadat het ganse publiek twee uur aan een stuk om Streetgirls vroeg door het deuntje te schreeuwen, Mijnheer Draaitafel uiteindelijk besloot dit niet te spelen. Onbegrijpelijk en onvergefelijk.

Simian Mobile Disco:

Zware en imponerende performance die bol stond van het lawaai en de stoboscopen. Bekende nummers werden telkens aan mekaar geplakt door een wervelende draaikolk van geluid en licht. Indrukwekkend om te zien. Helaas stopte de show nogal plots en bleef ik met een onafgewerkt gevoel zitten. Was mooi om te zien, dat wel.

Dr. Lektroluv:

Onze groene dokter nam dit jaar op Pukkelpop zijn DJ-set op om die later op het jaar te releasen als zijn nieuwe album. Dat betekent dat we van op voorhand hadden kunnen voorspellen hoe zijn optreden er uit ging zien: een spetterende muziekkeuze, met allemaal bekende nummers, maar zeer braafjes en met weinig risico in mekaar gemixt. Alsof je een cd-tje op hebt liggen natuurlijk. En meteen werden onze verwachtingen ingelost. Deze set stak perfect in mekaar, maar het live-sausje ontbrak een beetje. Daarom dat we het optreden ook niet volledig hebben bijgewoond. Ik kan even goed binnen enkele maanden het album, dat ongetwijfeld zeer goed zal zijn, eens beluisteren.

Etienne De Crecy:

“Gaan we nog eventjes naar Etienne De Crécy kijken?”, vroeg ik een minuut of vijf voordat dit optreden begon. En ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Toen we de Dance Hall binnen kwamen zagen we een gigantische, vierkante stelling opgesteld staan met Etienne in het middenste vakje. Toen de show begon en de ribben van de stelling op het ritme begonnen op te lichten, wist ik al hoe laat het was: hier kwam een lichtshow aan met een allure als die van Daft Punk. En jawel hoor. De eerste drie nummers werd er zelfs niet gedanst omdat het publiek druk bezig was met naar het podium te gapen. Dit moet gezegd worden: ruimschoots de beste lichtshow van het weekend en als je kijkt met hoe weinig middelen deze gemaakt is, durf ik zelfs beweren dat ze mooier was dat die van Daft Punk twee jaar geleden.
En de muziek? Ook die was overheerlijk. Electro as it should be. Het beste optreden van Pukkelpop 2008. Goed voor het volle uur kippenvel (letterlijk!). Wat een afsluiter. Het driehoekje staat symbool voor Daft Punk. Willen we afspreken dat vanaf nu het vierkantje symbool staat voor Etienne De Crécy?

Round-up

Dit was mijn derde Pukkelpop en zeker en vast de gezelligste. Op voorhand leek de affiche wat minder dan andere jaren, maar ik moet toch toegeven dat ik veel goede optredens gezien heb.

Een belangrijke vaststelling: ik heb dit jaar geen enkel optreden bekeken op de Main Stage. Mijn muzieksmaak begint dus duidelijk te polariseren. Mijn favoriete podium was, is en zal nog geruime tijd de Dance Hall blijven.

Nadeel was wel dat 25 optredens bijwonen op 3 dagen tijd en bovendien nog bijna iedere avond wat doorfeesten fysiek enorm doorweegt. Het is nu bijna een week geleden en ik ben nog altijd niet helemaal bekomen. En geen tecktonik meer voor mij!