Well, it’s been a while since I’ve posted anything on my blog. The main reason is that blogging just doesn’t interest me that much anymore and I don’t really have much time left to do it.

But I hope to revive my blog with this post, and I’m planning to use it to post updates about this project I started working on. I decided to do this post in English again, as I know that a lot of people all over the world are interested in this kind of stuff.

Since a couple of months, I’m getting more and more interested in arcade cabinets and, by extension, the entire retro gaming scene. As a result, I decided to start with a MAME project to work on in my spare time (my working title is: “Project 20″. For those of you who don’t know MAME, I’ll give a short explanation what exactly the goal is of this project.

MAME (“Multiple Arcade Machine Emulator”) is an emulator that can run a huge amount of old arcade games on a regular PC. Since playing these games on a PC is nice, but doesn’t really bring the arcade feel back, the purpose of a MAME project is to build an arcade cabinet with a PC inside or convert an existing one so it can run MAME.

I study Computer Science and because I have never done any real woodworking, it seemed a logical decision to go for the second option. So I went out hunting for a cheap cabinet. The condition it was in wasn’t really a big deal, since I was planning to convert it anyway.

So this is where the story begins: I got extremely lucky. I got this cabinet for free.

Cabinet overview

And I will tell you why I was lucky: this cabinet is in a really good condition. Coin mechanisms, the speaker, the monitor and even a glass covering plate are still in place.

According to the previous owner, the cabinet was in a playable condition before he removed the PCB, so all mentioned parts should be functional.

On this picture (and also on the other ones in this post), you can see the cabinet in the state in which I acquired it, which means: rather dirty for not being used for years. A decent cleanup will be my first move towards it.

I will now give a quick tour around the cabinet.

First of all, the side art, which is in a pretty good shape. Better than I expected. Originally, I was planning to completely repaint the cabinet and put some new artwork on it, but seeing the good condition of the current artwork, just leaving the cabinet like that would also be an option.

Side art

Nonetheless, I find the current artwork kind of ugly and my current plans are still to completely redesign the looks of the cabinet.

Also, the cabinet is a bid damaged near the bottom. Sadly this happened while transporting it to my home. I still got the pieces of wood that broke off and this should be no big problem to repair.

Cabinet damage

The next shot gives you an impression of dirtiness. It also shows the horrible layout of the control panel. The joysticks feel very cheap and the push buttons are very impractical to use. Only both start buttons feel great, but still don’t look that good.

Control panel and a lot of dust

As a result, I will probably remove the control panel entirely and redesign it from scratch.

The coin door that is mounted in the cabinet feels cheap, has 3 slots (with one blocked) and has the lock removed. But hey, I won’t complain. I have a coin door.

The cash door underneath looks and feels genuine, has a lock, but needs some touching up here and there.

Coin and cash door

The coin slots got labels of “20 Belgian Francs”, a currency that was replaced by the Euro in 2002. It does bring back the old feeling of arcade machines using this coin as a credit when I was a kid. 20 Belgian Francs is about 0,5 euros.

Time to open up the cabinet and take a look of what’s inside, starting with the coin door. There are two “Coin Comparitor”, model CC-40 mounted inside, with a comparing coin of 20 Belgian Francs still in place in either of them. This is a great discovery, since they are both rather expensive components.

Coin mechanisms

Haven’t been able to test them yet, but they look in working order to me. The left one on the picture (with yellow label) has a broken coin reject switch, but that might be an easy fix. It also had a candy bar wrapping in the coin reject box.

When I took a look inside the cabinet, I noticed that the hole in the wood where the coins fall through, in the cash box, have been enlarged manually (not visible on the next picture).  This was a first indication that some modifications have been made to the cabinet, altering it from its original state.

Cash box

The cash box is still there and has a nice little drawer that looks and feels genuine.

Now it’s time to open the back door and take a closer look at what’s still inside. On the inner side of the back door is a manual taped for the game Three Wonders and an explanation of the JAMMA standard. My guess is that this game was originally installed in this cabinet.

Back door with "Three Wonders" manual

Taking a look inside the cabinet, you can see that, although the PCB has been removed, the monitor, the power supply and all wiring are still there. The monitor, speaker and marquee light are still connected to the power supply.

Inside of cabinet

Everything looks quite genuine, but I did notice something strange. Although the “Three Wonders” manual mentioned a JAMMA standard and the cabinet has a lot of typical JAMMA properties (2 joysticks, 3 buttons per player, 2 coin slots and mono sound), a regular 56-pin JAMMA connector is nowhere to be seen.

Non-JAMMA wiring

Wiring coming from both player controls, the coin mechanisms, the monitor and the speaker, they are all provided via a separate connector. My guess is that “Three Wonders” probably wasn’t the last game that got installed in this cabinet. It must have been rewired to support some other non-JAMMA PCB. Another indication for the fact that this cabinet must have been converted at least once is the holes and unused cable wraps that can be found against the inner sides.

Taking a closer look at the monitor from the inside, I noticed it’s a 20″ beauty made by Hantarex. I’m so hoping that it isn’t broken!

Hantarex marking

I’m not familiar with arcade monitors, and as the sticker on the side with type and production date isn’t where it should be anymore, I haven’t been able to identify the model or the age of the monitor.

The control panel can open nicely. Since I’m planning to redesign it anyway, it doesn’t need any more attention. I just include this picture as a reference. Also, I found out that the right joystick has a broken microswitch.

Inside of control panel

OK, since some components are still connected to the power supply, I decided to just power it on.

First thing to notice is that the marquee lights up beautifully. After all these years, the light in the back of it still works. Although that really has to be the cheapest component, it made me smile to see it lighting up.

Also, more exiting: the monitor clearly powers up. It produces a high-pitched sound, like televisions typically do. When powering down, a decharing flash can clearly be seen on the screen. This is very promising!

The marquee is still alive!

After I had removed the marquee to take some measurements of it, I decided to take a picture of the cabinet, just as a reference.

Cabinet with marquee and covering glass removed

On this picture, also the covering glass in front of the monitor has been removed and you can clearly see that no monitor bezel is mounted. I will have to make one myself. Also, the mono speaker is clearly visible.

Well that’s it for now. What are my plans for this cabinet? Well, to be honest: I’m not really sure about that. I’m thinking about restoring it to the JAMMA standard and add a JAMMA-to-MAME conversion, or just converting it to MAME can also be an option.

I’ll be doing some research and brainstorming about that. The next job is to clean it up nicely. Check back for updates soon!

Aangezien ik nu pas (min of meer) bekomen ben van Pukkelpop (ik ben wel nog steeds verkouden), volgt er nu pas een overzichtje. Ik heb wel meteen goed mijn best gedaan en per bijgewoond optreden een klein tekstje geschreven en sterren toegekend. En dat laatste volgens dit stramien.

0: Slecht
: Matig
: Goed
: Zeer goed
: Geweldig
: Subliem!

Bovendien heb ik, aangezien dit de laatste jaren een hype geworden is, van elk optreden een bootlegfilmpje bijgevoegd. Denk er wel om dat ik niet verantwoordelijk ben voor de kwaliteit van dit beeldmateriaal. Ik heb ze gewoon opgezocht op YouTube.

Dag 1: Donderdag 14 augustus 2008

De Jeugd van Tegenwoordig:

Om het festival op gang te trappen kozen we voor onze Nederlandse vrienden van De Jeugd van Tegenwoordig. Leuk concert, dansbare muziek, goede humor. Alleen spijtig dat de geluidskwaliteit niet zo optimaal was. België, waar is de liefde?

DJ Mehdi:

Ons eerste bezoekje aan de Boiler was meteen een knaller. DJ Mehdi kwam voor de dag met een uitstekende muziekkeuze die technisch nagenoeg perfect in de blender gestopt werd. Goeie performance met een geweldig feestje tot gevolg. Meer moet dat niet zijn.

Uffie & Feadz:

Feadz verzorgde de anderhalf uur durende DJ-set en Uffie kwam middenin een kwartiertje of drie eventjes vuilbekkend MC’en met haar moeder op de eerste rij. Dat was zowat het stramien van het optreden van Uffie & Feadz. Leuk voor eventjes, maar na een tijdje begint al die vunzigheid eigenlijk een beetje te vervelen. Bovendien kwam Feadz technisch gezien niet altijd even sterk voor de dag.

SebastiAn:

Goeie set op alle vlak. Niets op aan te merken. Wel niet volledig gezien wegens Hot Chip. Zoals gewoonlijk wel weer veel te warm in de boiler.

Hot Chip:

Dat dit een wereldperformance ging worden hadden we niet verwacht. De Engelse band Hot Chip kwam (in tegenstelling tot op hun albums) verrassend ruig uit de hoek. En dansbaar, zo ongelooflijk dansbaar. Bovendien bewezen ze dat een slow vandaag de dag weer kan in de dance-scene met een meesterlijke cover van Nothing Compares 2 You van Sinéad O’Connor. Ruim het beste optreden van de dag. Misschien wel van het ganse festival. Respect!

Pendulum:

Twee jaar geleden al gezien op Pukkelpop en dit jaar gingen we opnieuw kijken om een geweldig feestje te bouwen. En ja hoor, het was opnieuw al springen en zweten wat de klok sloeg. Wel een verschil is dat het vorige keer een DJ-set betrof terwijl de Australische heren ditmaal live speelden. Het gevolg is dat hun grote hits op een meer artistieke (en ook wel betere) manier gebracht werden, maar daardoor ietsje minder herkenbaar (en dus ook wat minder dansbaar) waren voor het publiek. Desalniettemin een geweldig concert.

The Ting Tings:

Even helemaal naar de andere kant van de wei gewandeld voor het optreden van The Ting Tings bij te wonen. Slecht geprogrammeerd in de Club die veel te klein bleek voor deze groep. Slaagden er niet echt in om het publiek op sleeptouw te nemen (op de gebruikelijke veertienjarigen na waarschijnlijk). Toch ken ik nog een sterretje toe als beloning voor de prachtig uitgevoerde versie van That’s Not My Name. Spijtig genoeg liep de tent na dit nummer half leeg.

Dag 2: Vrijdag 15 augustus 2008

Dusty Kid:

Om de dag te beginnen eventjes gaan kijken naar Dusty Kid, die wij enkel kenden van The Cat. De Italiaan imponeerde met een goede set van technisch straffe kwaliteit. Er zit toekomst in deze man! Wel spijtig dat er nogal weinig volk naar hem kwam kijken. De Dance Hall was op dit vroege uur blijkbaar nog iets te groot. Voorlopig dus ook nog geen filmpje te vinden op YouTube.

Girls In Hawaii:

Sterk optreden van onze Waalse vrienden. Goede muziek, begeleid met een mooie en artistieke visuele show. Het zou leuk zijn mochten deze mannen een grote hit scoren, want ik denk wel zeker dat ze in staat zijn een leuk feestje te bouwen. Dat zat er deze keer niet echt in.

Brodinski:

Leuke set, goede technische kwaliteit. We hebben ze wel niet volledig meegemaakt omdat we naar Deadmau5 zijn gaan kijken.

Deadmau5:

“Het zou geweldig zijn, mocht ie verkleed als muis het podium opkomen”, zei één van mijn festivalmakkers. Profetische woorden, blijkbaar. Deadmau5 trakteerde ons op een goede, zware, rauwe én dansbare techno-set. Techno zoals het vroeger was. Iets wat ik wel kan smaken.

Does It Offend You, Yeah?: 0

We vonden het raar dat deze electro-groep niet in de Dance Hall geprogrammeerd stond. Opnieuw naar de Club dan maar voor Does It Offend You, Yeah? . Toen we stonden te wachten in de tent voordat het optreden begon, en we zagen dat we grotendeels omringd waren door pubers en hippies, voelden we de bui al hangen. Bij deze willen we dan ook een boodschap doorgeven aan n00bs inzake de elektronische muziek: moshen op electro is volledig not done. Maar niet enkel het publiek stelde zich hier nogal marginaal op. De band bracht een prachtig voorbeeld van hoe het eigenlijk niet moet en slaagde er perfect in om ieder nummer te spelen als een lelijke kitcherige brij. Waarschijnlijk dachten deze muzikanten dat ieder nummer beëindigen door een halve minuut zo hard mogelijk op alle instrumenten rammen, een pluspunt is. Niet dus. Niets is zo irritant als moeten luisteren naar ongecontroleerde chaos. En die arrogantie… Echt zielig.

Robyn:

Dan maar weer terug naar onze vertrouwde habitat, de Dance Hall, voor een optreden van Robyn. En wat voor één, het contrast kon niet groter zijn. Ze slaagde er in op een geweldige manier oude nummers met nieuwe en enkele covers af te wisselen. Dansmuziek zoals God het bedoeld heeft. Goed voor meerdere kippenvelmomenten, met With Every Heartbeat als ultieme hoogtepunt. Robyn heeft een fantastische stem, kan bij momenten geweldig aggresief uit de hoek komen, maar blijft altijd even stijlvol. Daar kan Uffie nog wat van leren. Een wereldartieste, ongetwijfeld.

Erol Alkan:

De tweede keer dat ik Erol Alkan zie en een beetje last van het “meer van hetzelfde”-gevoel. Technisch gezien zit alles waarschijnlijk wel goed snor, maar wel last van een rare muziekkeuze die nooit echt goed is om een echt feestje op te bouwen. Dan ook maar niet volledig uitgekeken en vertrokken naar de Dance Hall.

Miss Kittin & The Hacker:

De tweede keer van de dag dat we op een rauwe en zware technoset getrakteerd werden. En, naar analogie met Robyn, moet dit dan wel techno zijn zoals God het bedoeld heeft. Volledig in de stijl van Kraftwerk en met een ongelooflijke présence. The Hacker leek wel net uit Reservoir Dogs weggestapt en het moet gezegd: Miss Kitten heeft een geweldige stem. Maar wat misschien nog het meest opviel aan dit optreden was de degelijkheid en perfectie waarmee alles ten tonele werd gebracht.

Boys Noize:

Hoge verwachtingen hadden we voor deze DJ-set en we stonden dan ook redelijk vooraan. De set zelf stak degelijk in mekaar en neigde eigenlijk sterk naar een liveset. Boys Noize moet zowat de helft van de tijd gevuld hebben met eigen werk, voornamelijk uit zijn album Oi Oi Oi. En dat het publiek werkelijk van de eerste tot de laatste seconde op deze muziek compleet uit de bol ging moet nog maar eens bewijzen dat deze Duitser een wereldalbum heeft afgeleverd, niet meer, niet minder. Absoluut hoogtepunt: het moment waarop hij in het massa sprong, op een degelijke croudsurf getrakteerd werd en daarbij een schoen verloor. Vanwege het ongelooflijk hoge feestgehalte willen we Boys Noize met plezier de enkele technische foutjes vergeven.

Dag 3: Zaterdag 16 augustus 2008

The Whip:

Brachten een geslaagd optreden met goede nummers. Konden zelfs al rekenen op enkele bekendere hitjes om het publiek op dit uur reeds aan het dansen te krijgen. De muziek stond wel een beetje té luid, volgens ons.

The Bloody Beetroots:

Weten zeer goed hoe ze een feestje moeten bouwen en brachten een set die vooral primeerde in de muziekkeuze. Hun gehele set mooi gemixt tot een verfijnd hoopje trash in de stijl van Mish Mash. Eigenlijk deed dit optreden me zeer hard denken aan hoe Boys Noize twee jaar geleden klonk op Pukkelpop. Sfeervol, vuil, gedurfd en technisch zeker in orde. Hier zit toekomst in.

Crookers:

Degelijke en goed verzorgde DJ-set, misschien niet zo spectaculair als The Bloody Beetroots, maar werkte wel naar dé climax van het weekend in de boiler toe: Knobbers (zie video). Onvergetelijk hoogtepunt. Nog een kleine opmerking: die remix van Thunderstruck blijft heerschen.

Yelle:

Halverwege het optreden slaagde Yelle er pas in het publiek met zich mee te krijgen. Maar dat was wel ruimschoots voordat A Cause Des Garçons (waar toch iedereen op stond te wachten) gespeeld werd. Al bij al dus nog een zeer geslaagd optreden (dat mens kan zingen zeg!). Wel een minpuntje: een verkeerd geïmproviseerd tecktonik-danspasje was fataal voor mijn rug.

A-Trak:

Niet volledig gezien, maar het gedeelte dat ik wel gezien heb kon me niet echt bekoren. Rare muziekkeuze en de mixen waren wel trashy maar niet altijd even foutloos. Bovendien paste dat stukje R&B echt niet in de boiler. Toch nog redelijk geamuseerd.

Tocadisco:

Dat deze set goed in mekaar stak en vrij was van fouten, wil ik best geloven. De muziekkeuze was nogal standaard maar het grootste probleem was dat, nadat het ganse publiek twee uur aan een stuk om Streetgirls vroeg door het deuntje te schreeuwen, Mijnheer Draaitafel uiteindelijk besloot dit niet te spelen. Onbegrijpelijk en onvergefelijk.

Simian Mobile Disco:

Zware en imponerende performance die bol stond van het lawaai en de stoboscopen. Bekende nummers werden telkens aan mekaar geplakt door een wervelende draaikolk van geluid en licht. Indrukwekkend om te zien. Helaas stopte de show nogal plots en bleef ik met een onafgewerkt gevoel zitten. Was mooi om te zien, dat wel.

Dr. Lektroluv:

Onze groene dokter nam dit jaar op Pukkelpop zijn DJ-set op om die later op het jaar te releasen als zijn nieuwe album. Dat betekent dat we van op voorhand hadden kunnen voorspellen hoe zijn optreden er uit ging zien: een spetterende muziekkeuze, met allemaal bekende nummers, maar zeer braafjes en met weinig risico in mekaar gemixt. Alsof je een cd-tje op hebt liggen natuurlijk. En meteen werden onze verwachtingen ingelost. Deze set stak perfect in mekaar, maar het live-sausje ontbrak een beetje. Daarom dat we het optreden ook niet volledig hebben bijgewoond. Ik kan even goed binnen enkele maanden het album, dat ongetwijfeld zeer goed zal zijn, eens beluisteren.

Etienne De Crecy:

“Gaan we nog eventjes naar Etienne De Crécy kijken?”, vroeg ik een minuut of vijf voordat dit optreden begon. En ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Toen we de Dance Hall binnen kwamen zagen we een gigantische, vierkante stelling opgesteld staan met Etienne in het middenste vakje. Toen de show begon en de ribben van de stelling op het ritme begonnen op te lichten, wist ik al hoe laat het was: hier kwam een lichtshow aan met een allure als die van Daft Punk. En jawel hoor. De eerste drie nummers werd er zelfs niet gedanst omdat het publiek druk bezig was met naar het podium te gapen. Dit moet gezegd worden: ruimschoots de beste lichtshow van het weekend en als je kijkt met hoe weinig middelen deze gemaakt is, durf ik zelfs beweren dat ze mooier was dat die van Daft Punk twee jaar geleden.
En de muziek? Ook die was overheerlijk. Electro as it should be. Het beste optreden van Pukkelpop 2008. Goed voor het volle uur kippenvel (letterlijk!). Wat een afsluiter. Het driehoekje staat symbool voor Daft Punk. Willen we afspreken dat vanaf nu het vierkantje symbool staat voor Etienne De Crécy?

Round-up

Dit was mijn derde Pukkelpop en zeker en vast de gezelligste. Op voorhand leek de affiche wat minder dan andere jaren, maar ik moet toch toegeven dat ik veel goede optredens gezien heb.

Een belangrijke vaststelling: ik heb dit jaar geen enkel optreden bekeken op de Main Stage. Mijn muzieksmaak begint dus duidelijk te polariseren. Mijn favoriete podium was, is en zal nog geruime tijd de Dance Hall blijven.

Nadeel was wel dat 25 optredens bijwonen op 3 dagen tijd en bovendien nog bijna iedere avond wat doorfeesten fysiek enorm doorweegt. Het is nu bijna een week geleden en ik ben nog altijd niet helemaal bekomen. En geen tecktonik meer voor mij!

Wegens lange afwezigheid, nu toch maar eens een post.

Om twee redenen:

1. Dit is volgens mij dé schijf van het jaar.
2. Aangezien ik naar Pukkelpop vertrek, heeft de titel nog enige grond van waarheid.

Dit filmpje moet zowat de fletste inleiding hebben die ik ooit gezien heb. But I don’t care.

Want het nummer dat er in gespeeld wordt, is misschien wel het beste dat ik de afgelopen jaren gehoord heb.

Coldplay – Viva La Vida

Er is wat loos. De laatste dagen is er heel wat ophef over de nieuwe videoclip van Justice, voor hun nummer “Stress”. Het zou totaal ongepast zijn en zinloos geweld verheerlijken. Als grote fan van Justice, moet ik toch ook even mijn mening laten horen.

Dat het een geweldadige clip is, is wel het minst wat je kan zeggen, maar dat wil toch niet meteen zeggen dat hij ook slecht is?

Integendeel, ik vind dat de clip fantastisch in mekaar steekt en perfect bij het nummer past. Hij mag dan wel shockeren, maar volgens mij doet dat niets af aan de kwaliteit. Er zijn hopen films die geweldadig en aanstootgevend zijn, maar toch grote prijzen wonnen. Da’s trouwens ook iets wat ik in deze clip zie: een enorm hoog cinematografisch gehalte. In ieder geval stukken beter dan het gros van de R’nB-clips met als enige inhoud een hoop billen en tieten.

Bon, de clip zelf dan maar. Kijken op eigen risico.

Beetje ongelukkige reclame dezer dagen op demorgen.be …

Voorbije donderdag werd Yves Leterme opgenomen in het ziekenhuis. Toen het 19-uur journaal op één (makkelijk herkenbaar aan de rode kleur en de gigantische 7 op de achtergrond) begon, was er nog niets over zijn toestand bekend. Tien minuten later, toen men nog over hetzelfde onderwerp bezig was, was er nog steeds niets bekend. Vier volwaardige items had men er nochthans voor over: het onderwerp zelf (om te zeggen dat men niet weet wat er met onze Yves aan de hand is), een reporter ter plaatse (die niets wist over de toestand van Leterme), een terugblik op de voorbije onderhandelingsperiode (want dat zou misschien wel eens de oorzaak kunnen zijn) en als kers op de taart een interview met “de man in de straat” uit Ieper (die ook niets wist, maar wel vermoedde dat de voorbije onderhandelingsperiode wel eens de oorzaak zou kunnen zijn).

Begrijp mij nu niet verkeerd, ik snap echt wel dat een dergelijk item als eerste hoofdpunt op het nieuws gegeven wordt. Ik heb er echter wel twijfels over of nu echt nodig was om mij gedurende 10 volle minuten te berichten over het feit dat er geen nieuws is.

En daar bleef het niet bij. Eens het Leterme-hoofdstuk achter de rug, volgden er 3 (ja, DRIE) onderwerpen over Valentijn. Het gevolg was dat men meer dan een kwartier gevorderd was in de berichtgeving en het enige wat ik tot dusver had opgestoken was dat bejaarden ook nog verliefd kunnen worden. Sterker nog: het buitenlands nieuws moest nog volgen. Maar ja, de laatste tijd heerst er als maar groeiende trent om het ver-van-ons-bed-nieuws zo sterk mogelijk te comprimeren en zo vlug mogelijk af te haspelen.

Wel een pluspunt: Na de laatste hervorming van het één-journaal hoef ik zelfs mijn ogen niet meer toe te doen om me in te beelden dat ik naar VTM aan het kijken ben. Een apart journaal op Canvas zou voor mij meer dan welkom zijn.

Dedecker geflitst tijdens smogalarm

Kamerlid Jean-Marie Dedecker is vrijdag geflitst op de E40 in Ternat. Daar gold op dat moment een snelheidsbeperking tot 90 km/uur wegens het smogalarm.

‘Ik, of eigenlijk mijn chauffeur, reed misschien 125 per uur. Ik had haast, want ik moest op tijd zijn voor de regeringsverklaring van Verhofstadt’, zegt Dedecker.

‘Als ik me overal aan de snelheidslimiet zou houden, moet ik twee dagen congé nemen om nog ergens op tijd te geraken. Geen nood, ik zal die boete met de glimlach betalen. Ik heb er dit jaar al een tiental betaald.’

Bron: Het Nieuwsblad, 22/12/2007

Vandaag wordt de finale gespeeld van het UK Championship Snooker. Gisterenavond werd de tweede halve finale beslecht tussen Ronnie O’Sullivan en Mark Selby. Beide zijn zeer getalenteerde spelers die vaak een mooi snooker ten tonele kunnen brengen, en dat resulteerde dan ook in een prachtige match. Gisteren heb ik dan toch wat van de match gevolgd (vooral de tweede helft dan) op Eurosport en ik heb er waarlijk van genoten.

Ronnie O’Sullivan lag eigenlijk gedurende de volledige wedstrijd (een “best of 17″) achter op Mark Selby en kwam bij een stand van 7-7 voor het eerst in de wedstrijd op gelijke hoogte. Ronnie slaagde er vervolgens in op voorsprong te komen, maar Selby krabbelde nog terug tot opnieuw 8-8 gelijkspel. Dit resulteerde natuurlijk in een zeventiende en beslissende frame. En daarin gebeurde dit. Kijk en geniet.

Het woord “w00t” (met de nulletjes in het midden!) is verkozen tot “woord van het jaar 2007″ door de woordenboek-vereniging Merriam-Webster en zal in de woordenboek gedefiniëerd worden als:

w00t (interjection)
- expressing joy (it could be after a triumph, or for no reason at all); similar in use to the word “yay”

w00t! I won the contest!

Mijn commentaar: geheel terecht!

Al jaren gebruik ik deze term bij regelmaat. Het is een teken dat de online/gaming-slang zijn weg begint te vinden in de officiële taal. Nu blijft het enkel wachten tot het erkennen van andere termen zoals daar zijn: camping, leet (l33t, 1337, …), pwn, noob/n00b/nub (of het nederlandstalige n44b) en natuurlijk het onnavolgbare OMGWTFBBQ.